5 มีนาคม 2551ชายหนุ่มรูปร่างสันทัด ออกจะอวบ ๆ ผิวสีดำแดงค่อนไปทางดำ กำลังเดินผ่าน Immigration หรือ ตม. (ด่านตรวจคนเข้าเมือง ไม่ใช่ตม) พายเป้สีเขียวใบหนึ่งไว้ที่หลัง มือหนึ่งถือเป้อีกใบ ข้างในใส่อุปกรณ์อิเลกทรอนิคส์บางอย่าง อีกมือก็ง่วนอยู่กับการถือเอกสารเพื่อให้เจ้าหน้าที่ตรวจดู
'
How long do you live here?' เจ้าหน้าที่ถามพลางมองหน้า
'
6 months' ชายหนุ่มตอบพลางยื่นหนังสือเดินทางพร้อมกับหนังสืออนุญาติทำงานให้ .. ยิ้มให้อีกหนึ่งครั้ง
เจ้าหน้าที่ไม่พูดอะไรต่อ ได้แต่ดูเอกสาร แล้วซักพัก ก็ประทับตราอนุญาตให้เข้าเมืองได้ ...
ใช่แล้วครับ ชายคนนี้คือตัวผมเอง นั่นเป็นวินาทีแรกที่ผมได้ก้าวมาเหยียบแผ่นดินแห่งเกาะอังกฤษอังยิ่งใหญ่นี้ ผมมาอยู่ที่อังกฤษได้ครบเดือนแล้ว เวลามันผ่านไปเร็วมาก ๆ
มาถึงที่นี่ทำงานได้สองอาทิตย์ก็ ก็ดันเปรี้ยวออกเดินทางไปเที่ยวเองอีก แต่ถือว่าผมค่อนข้างได้เรียนรู้อะไรเยอะแยะมากมาย ภายในเวลาเพียงเดือนเดียว อาจเป็นเพราะผมได้ออกไปเรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่างจากฝรั่งเศสและสวิสเซอร์แลนด์มาด้วย เพราะฉะนั้นความกลัวต่าง ๆ ตอนที่ผมกลับมา มันได้หายไปหมด เหลือแต่ความอยากรู้อยากเห็น ความท้าทายที่จะเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ ตอนนี้ผมเริ่มจะปรับตัวได้แล้ว ทั้งเรื่องภาษา การแต่งตัว รวมทั้งอาหารการกินที่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่มาก ๆ สำหรับผม (อาจจะเป็นเพราะทำอาหารไทยกินเองทุกวันมั๊ง อาหาร local traditional กินอาทิตย์ละครั้งสองครั้งแต่ก็ไม่เป็นปัญหา ^ ^)
แต่ที่ยังไม่ชินจริง ๆ คือเรื่องภูมิอากาศที่เดาใจยากมาก ๆ วันหนึ่งมีสามฤดู เช้าแดดสวย ฟ้าใส บ่ายเริ่มครึ้ม กลางคืนฝนตก นี่ถ้าอากาศเย็นกว่านี้คงได้เห็นหิมะแน่นอน
สรุปแล้วคือ ตอนนี้เริ่มจะลงตัวแล้วสำหรับชีวิตส่วนตัว เรื่องงานก็เริ่มที่จะจับจุดได้แล้ว แต่ก็ยังต้องพยายามอย่างหนักที่จะปรับปรุงเรื่องการฟัง (ยาขมสำหรับผมตลอดมา)
ตอนนี้ลงเรียนภาษากับสถาบันสอนภาษา สอนโดยอาจารย์ที่เป็นคนอังกฤษ และก็มีเพื่อนจากหลาย ๆ ชาติในห้อง ได้แลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน สนุกไปอีกแบบแม้ว่าจะเลิกเรียนแล้วถึงบ้านดึกไปหน่อยก็ตาม เพราะฉะนั้นตอนนี้ผมจึงพยายามที่จะใช้ภาษาอังกฤษตลอดเวลา แม้ในการตอบ comment ก็ตาม
ผมว่า คนไทยเราน่ะ เก่งภาษาอังกฤษกันนะ เราเรียนภาษาอังกฤษกันมากันกี่ปี เพียงแต่ว่าไม่ค่อยได้ใช้กันและก็กลัวที่จะใช้ เรียนมาเยอะจนกลัวที่จะใช้ผิด ๆ กลัวจะใช้ grammar ผิด ๆ ถ้าเราไม่ใช่นักประพันธ์หรือผู้บริหารประเทศ ฝรั่งเขาไม่ถือหรอกครับ เขาเข้าใจว่ามันไม่ใช่ native language ของเรา เพราะฉะนั้นสิ่งแรกที่ควรจะทำเมื่อเวลาที่เราจะใช้ภาษา คือ
.... ตัดความกลัวเหล่านี้ออกไปซะ แล้วออกไปลุยโลดดด ...
เป็นกำลังใจให้ทุกคนครับ ^ ^
สู้ต่อไป ไอ้มดแดง
